مطالب گورستان

تدفين در زرتشت

زرتشتيان جسد رفتگان را ناپاك مي دانند ، جسم وي را متعفن و گنديده مي نامند و حتي تا گذشته اي نه چندان دور از دفن آن در زمين به شدت منزجربودند . مطابق سنت زرتشتي بدن مرده را بر فراز برجي كه دخمه نام دارد و در محلي دور افتاده واقع است مي گذارند تا طعمه ي پرندگان وحشي شود . نحوه ي انجام اين آيين چنين است كه مرده را تا سه روز و سه شب در اتاقي نگاه مي دارند و سپس بدن را به دخمه انتقال مي دهند . دخمه ساختماني است كه در بالاي كوه مي سازند ، رسم بر اين است كه بدن مرده را به درون دخمه مي گذارند و پرندگان لاشخور در مدت كوتاهي تمام گوشتهاي بدن مرده را ظرف يكي دو ساعت مي خورند و استخوان را باقي مي گذارند !!!

معماري دخمه

دخمه ديوار دايره اي ضخميمي به شكل برج است كه بر بالاي صخره ها و كوه هاي نه چندان بلند از خشت و گل ساخته شده است و پلكاني زمين هموار را به درب دخمه متصل مي كرده است.

دخمه داراي چندين اتاق و احتمالا ۲ طبقه بوده است و يكي از اين اتاقها ويژه اي به آتش سوزها بوده. فاصله دخمه از اتاق آتش سوزها حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ متر بود. كار آتش سوزها كه معمولا ۲ نفر بودند عبارت از اين بود كه از روزي كه تن در گذشته را به داخل دخمه مي سپرند شبها تا ۳ شب در آن اتاق كه يك پنجره مستقيما” رو به دخمه داشت از سر شب تا بامداد آتش بسوزانند.

به درستي اين آيين از آنجا سرچشمه مي گيرد كه چون بنا بر باور زرنشتيان روان در گذشته تا ۳ شبانه روز در اطراف و بالاي سر تن در گذشته در پرواز است تا پس از شب سوم به آسمانه پرواز كند در اين مدت ۳ شب نخست پس از مرگ از تاريكي و تنهايي نترسد.

سطح دايره داخل دخمه به چهار بخش تقسيم بندي شده است بخش ويژه مردها، زنها، كودكان و در پايان بخش چهارم كه در مركز دايره قرار داشته به چاه استودان نامدار است. استودان، چاهي است كه در مركز دخمه كنده شده كه پس از پاك شدن استخوانهاي تن در گذشته از گوشت، پوست و غيره (به وسيله مرغان لاشخور)، استخوانها را در آن چاه مي ريخته اند.

گيرشمن در كتاب ايران از آغاز تا اسلام به اين نكته اشاره مي كند كه پيشينيان مرده را نمي بايست به خاك بسپارند يا بسوزانند و يا در آب غرق كنند زيرا بيم داشتند كه بدين وسيله سه آخشيج مقدس زمين، آتش و آب را آلوده سازند پس مي توان عنوان كرد كه عرضه تن مردگان به پرندگان در دخمه از زمانهاي خيلي دور شايد از زمان مادها در سرزمين ايران رايج شده است و هدف پاكيزه ماندن خاك، آتش و آب بوده است.
(: روش تدفين در ايران باستان، فريدون شير مرد فرهمند، موسسه انتشاراتي فروهر )۱۳۷۷سپس مامورين دخمه استخوانها را در چاهي كه وسط دخمه قرار دارد مي ريزند و روي آن آهك و گوگرد مي ريزند تا بسوزد و خاكستر شود و سپس به وسيله باران به چهار چاهي كه اطراف چاه اصلي است برود .

البته چنديست كه ديگر زرتشتيان مردگان خود را دفن مي كنند و از روش قديمي استفاده نمي كنند !!! ( تا چند دهه پيشتر اين رسم اجرا مي شد و هنوز هم هستند كساني كه اجراي اين مراسم را به خاطر مي آورند )

با اين حال بايد دانست كه دفن مردگان از نظر آيين زرتشتي بسيار ناپسند و گناهي بزرگ است !!!

در ونديداد فصل اول بند ۱۳ آمده است : گناهي كه توبه ي آن قبول نمي شود دفن كردن مردگان است ( رك : اديان زده يجهان / رابرت هيوم / ص ۳۲۶ )


تهیه و ارسال : خانم مائده بزرگی

مطلب قبلی

تدفین در یهود

مطلب بعدی

ترسناك ترين استخر جهان‎

ar.basirian

ar.basirian

بدون دیدگاه

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *