تعريف پايتخت

تعريف پايتخت

پایتَخت یا مرکز کشور، شهر اصلی یک کشور یا یک محدوده حکومتی است که غالبا از سایر شهرها بزرگ‌تر بوده و وزارت کشور و سایر نهادهای مهم حکومتی در آن واقع است.

نهادهای اصلی حکومتی همچون وزارتخانه‌ها و ادارات مرکزی معمولاً در پایتخت قرار دارند. پایتخت محل استقرار حکومت است و این مسئله بطور قانونی و معمولاً در قانون اساسی کشورها وضع شده است. در کشورهای پادشاهی، شاهان و دربار ایشان معمولاً در پایتخت سکونت دارند. ریشه واژه پایتخت نیز با همین امر مربوط است یعنی «پای تختگاه شاه»، یعنی در زمان‌های قدیم محل سکونت یک شاه اصلی‌ترین شاخص یک شهر برای پایتخت شدن بود.

در قدیم نام‌های دیگری نیز در معنی پایتخت بکار می‌رفت همچون دارالخلافه و دارالسلطنه و آستانه.

منظور از آستانه، محل ورود به دربار پادشاه بود که محل این ورودی دربار رفته رفته معنای خود شهر سکونت شاه یعنی پایتخت را بخود گرفت.

آستانه در زمان عثمانی لقب و مترادف شهر استانبول بود و همین واژه فارسی هنوز در زبان‌های آسیای میانه در معنی پایتخت بکار می‌رود.چنانچه دولت جدید قزاقستان پایتخت تازه‌ساز خود را به آستانه یعنی پایتخت نام نهاده است.

پایتخت امروزی ایران شهر تهران است.

واحد تقسیمات کشوری ایران

مسئول

نهاد مربوطه

مرکز

کشور

وزیر کشور

وزارت کشور

پایتخت

استان

استاندار

استانداری

مرکز استان

شهرستان

فرماندار

فرمانداری

مرکز شهرستان

بخش

بخشدار

بخشداری

مرکز بخش

دهستان

دهدار

دهداری

مرکز دهستان

شهر

شهردار

شهرداری

ندارد

روستا

دهیار

دهیاری

ندارد

منبع: ويكي پديا

مطلب قبلی

10 پايتخت باستاني جهان

مطلب بعدی

رشته های مدیریت شهری در سایر کشورها

ar.basirian

ar.basirian

بدون دیدگاه

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *