سیر تحولات شهرسازی در ایران

ساختار سیستم شهر در ایران- قبل از انقلاب اسلامی

۱-۴-۱- شهرنشینی:

  • طی۵۵- ۱۳۳۵ جمعیت شهرهای ایران از یک الگو تبعیت کرده:

 

برنامه ریزی شهری

  • ترکیب دو پدیده

رشد فاصله منظومه های شهری و جمعیت شهری و روستایی

تأییدی بر نظریه وابستگی در سلسله مراتب جوامع شهری ایران قبل از انقلاب.

  • نقطه مشترک طرفداران این نظریه: کشورها و مناطق تووسعه یافته و توسعه نیافته بصورت مستقل بوجود نیامده اند و وابسته بهم هستند.
  • توسعه برخی نقاط موجب عدم توسعه نقاط دیگر و بالعکس.
  • نابرابری سازمانی موجب ایجاد رابطه استثماری بین مراکز و اقمار و زنجیره ای از انتقال ثروت و مازاد تولید از اقمار بطرف مرکز می شود.

رابطه تهران با منظومه های شهری و مراکز استانها و رابطه مرکز و اقمار وابسته است که شامل:

  • وابستگی اقتصادی و انتقال مازاد تولید به تهران:

· توسعه تهران در زمان رضا شاه(انتقال مازاد تولید به تهران) و پسرش(تزریق درآمد نفت به شهرها) تا ۱۳۵۷٫

  • تمرکز نخبگان قدرت سیاسی در تهران:

در ۱۳۵۵ بیش از ۴۰٪نیروی کار جمعیت تهران،‌کارمند بودند.


فرستنده : خانم مهندس مهناز اکبری

گردآوری : مرکز اطلاعات علمی و تخصصی مدیریت شهری

مطلب قبلی

زمینه سیستم شهر در ایران از شروع برنامه ریزی شهری تا ...

مطلب بعدی

شهرسازی قبل از انقلاب اسلامی

ar.basirian

ar.basirian

بدون دیدگاه

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *