حمل و نقلشهرسازي

چشم انداز توسعه مبتني بر حمل‌ونقل همگاني در ایران

توسعه شهر و مجموعه شهری مبتنی بر حمل‌ونقل همگاني به­عنوان رویکردی جدید در کشور، پیش­نیاز سیاست­گذاری و تصمیم‌سازی‌های کشور در زمينه حمل و نقل و شهرسازي قرار گرفته است. چشم­انداز این راهبرد در مقیاس کلان، سیمای مطلوب شهر و مجموعه شهری را در افق طرح ترسیم و میثاقی برای توسعه پایدار کشور ایران ارائه می­نماید.

هم راستا با تحقق طرح کالبدی ملی در افق این چشم انداز، بخش عمده­ای از ایران به گستره­ای از مجموعه‌های شهری همگن تبدیل شده است. هر یک از مجموعه‌های شهری از شهرها، مراکز جمعیتی کوچک و بزرگ و روستاهایی تشکیل شده که در یک کارکرد معین در تعامل با یکدیگر قرار دارند. ساکنین این مجموعه‌ها به واسطه توسعه سیستم حمل‌ونقل همگاني، طراحی سکونتگاه‌ها بر اساس اصول و ضوابط توسعه مبتني بر حمل‌ونقل همگاني و ابتکارات مبتنی بر هویت محلی، توسعه پایدار فرهنگی اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی، از حق انتخاب بیشتری در تعیین محل زندگی، فرصت های شغلی و دسترسی به خدمات برخوردار شده و در نتیجه رضایتمندی بیشتر و کیفیت زندگی بالاتری دارند. مجموعه‌های شهری کشور نیز در سطح کلان توسط شبکه‌های ارتباطی ملی به نحو کارآمدی به یکدیگر متصل بوده، ساختار کالبدی توسعه ملی را تشکیل داده‌اند. از این رو توسعه کالبدی ایران در افق این چشم­انداز، چنین ویژگی‌هایی خواهد داشت:

  1. برنامه‌ريزي آگاهانه، چیدمان هوشمندانه و ترکیب مناسب کاربری­ها باعث کاهش تقاضا و طول سفر (وسیله نقلیه-کیلومتر) شده و همچنین موجب حفظ فضاهای باز و پیشگیری از ساخت و سازهای پراکنده در سایر اراضی (مجموعه‌های شهری و شهرهای بزرگ) شده‌است. مجموعه‌های شهری توسط یک شبکه حمل‌ونقل همگاني جامع و گسترده در سطح کشور به­عنوان پاک­ترین نوع حمل‌ونقل در راستای توسعه پایدار به یکدیگر متصل شده­اند.

  2. در شهرهای متوسط که در حال حاضر و در افق نزدیک تقاضای کافی برای احداث سامانه‌های حمل و نقل همگانی انبوه‌ (مانند مترو) وجود ندارد، با پیش­بینی ایجاد یک کریدور انحصاری ارتقاءپذیر حمل‌ونقل همگاني، نسبت به برنامه‌ريزي استقرار کاربری­ها مبتنی بر توسعه بر مبناي حمل و نقل همگاني در محل ایستگاه­های قابل پیش­بینی اقدام شده و به تدریج و مرور زمان و افزایش تقاضا حسب نیاز اقدام به ایجاد سامانه مناسب گردد.

  3. توسعه و رونق اقتصادی شهرها (در همه مقیاس­ها) به سبب ارتباط هم­سو و همگرای شهرهای سراسر کشور، با استفاده از فرصت‌های اقتصادی شبکه حمل‌ونقل همگاني و حوزه نفوذ ایستگاه‌ها صورت گرفته است.

  4. به سبب استفاده گسترده از حمل‌ونقل همگاني پاک و حرکت به سمت شهر سبز، زیست­پذیری کلانشهرها، شهرهاي بزرگ، متوسط و کوچک ارتقا یافته است.

  5. به واسطه توسعه سامانه حمل‌ونقل همگاني منطقه­ای و شهری یکپارچه دسترسی به فرصت‌ها برای ساکنین بخش‌های مختلف مجموعه شهری صرف نظر از محل سکونت و نیز طبقه اجتماعی آنان، تسهیل شده و از این رو تحقق ارزش‌های اجتماعی ایرانی- اسلامی در راستای برقراری عدالت اجتماعی میسر شده است.

  6. ترجیح و تمایل شهروندان به استفاده از حمل‌ونقل همگاني برای سفرهای درون شهری، منطقه­ای و برون شهری و کاهش استفاده از حمل‌ونقل شخصی به سبب سهولت، کارآمدی، جذابیت و مطلوبیت شبکه حمل‌ونقل همگانی را در پی دارد. در این راستا تلفیق پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری و به­طور کلی حمل‌ونقل غیرموتوری با حمل‌ونقل همگاني، علاوه بر تأمین دسترسی کامل (سفر درب به درب) محیط سرزنده و انسان­محور شهری را سبب شده است.

  7. مهاجرت از شهرهای پیرامون به شهرهای بزرگ به ­واسطه برخورداری از یک سامانه مناسب حمل‌ونقل شهری و منطقه‌ای با تقویت حس تعلق مکانی به واسطه طراحی شهری با تاکید بر هویت محلی تعدیل شده است.

مطلب قبلی

توسعه راه و معابر، فرش قرمزي زير پاي خودروها و در نتيجه افزايش خودرومحوري

مطلب بعدی

تاريخچه احداث پياده‌راه در جهان

s.gheysipour

s.gheysipour

بدون دیدگاه

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *