*** شعار ما :   ترویج تفکر علمی و تخصصی مدیریت شهری و استفاده از تجارب سایر کشورها ***

بانک اطلاعات تخصصی

عضویت در خبرنامه





Powered by WebGozar

با پر کردن فرم بالا می توانید از جدیدترین اطلاعات وبسایت مرکز اطلاعات علمی و تخصصی مدیریت شهری با خبر شوید.

آیا می دانید ؟

آیا می دانید

اولین مردمانی که سکه را در جهان ضرب زدند ایرانیان بودند .

مطالب بیشتر ...

 
تفاوت نگرشي در شيوه هاي آموزش ژاپني‌ها و ايراني ها مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
آموزش هاي شهروندان
جمعه, 12 اسفند 1390 ساعت 08:08

ژاپني ها در همان کلاس اول دبستان ، با بچه هايشان اتمام حجت مي کنند ، و به نوعي آنان را مي ترسانند !

درس اول هم جغرافيا است ؛ نقشه جغرافيايي ژاپن را مقابل دانش آموزان ميگذارند و مي گويند : ببينيد اين ژاپن کوچك ماست ،

ژاپن ما نفت ندارد ، گاز ندارد ، معدن ندارد ، زمينش بسيار محدود است و جمعيتش نيز زياد و شلوغ است .

و ،،،‌ بدين ترتيب ليستي از « نداشته هايشان » را به بچه ها گوشزد ميکنند ، و خيلي خيلي ظريف و خودماني بچه هايشان را مي ترسانند !!!

در نظام آموزشي ژاپن ، فهرست مشاغل مورد نياز و مورد لزوم جامعه را از همان اول کار ، به « بچه ها » گوشزد ميکند ،

حتي حجم موضوعات آموزشي کتابهاي درسي در ژاپن ، يک سوم اروپا است ، چون ژاپنيها معتقدند « عمق » بسيار بهتر از « وسعت » دانستن است !

.....................................................................................

حالا اين را مقايسه کنيد با کتابهاي درسي و حتي رسانه هاي ايران ،،، از هر جناح و هر طيف ، از مخالف و موافق ،،،

که از همان اول ، مدام در گوش بچه ها مي خوانند : « اي ايران ، اي مرز پرگهر ، سنگ کوهت در و گوهر است » و ... الي آخر ،،،

در دبستان هم ، اولين درس ما تاريخ است ، نه براي عبرت ، بلکه شرح « افتخارات گذشته » .

اگر نقشه جغرافيايي گربه گونه ايران را هم مقابل بچه ها بگذارند ، باغرور ميگويند : بچه ها ببينيد !

« ايران همه چيز دارد ! ايران نفت دارد ، گاز دارد ، جنگل دارد ، دريا دارد ، و ... » .

ونتيجه اش اين ميشود ، احساس « داشتن » و « غناي کامل » . يعني درست تفكري كه در بيشتر جهان عرب حاكم است .

وايجاد تلفيقي از تنبلي اجتماعي و حتي طلبکاري قومي ، که به اشتباه به آن ميگوييم غرور ملي ...

با اين وصف ، کودکان و جوانان و مديران و نسل جديد ما بايد براي چه « چيزي » تلاش کنند ؟ ( آيا چيزي كم داريم ؟ )

اين ميشود که بچه هاي ما فکر و ذکرشان دکتر شدن ميشود ، مهندس شدن و خلبان شدن ،،،

يعني شغلهاي رويايي و به شدت مادي – که نفع و رفاه « شخص » در آن حرف اول و آخر را ميزند نه نياز کشور !!!

تازه با اين اوصاف ، خود ، به اين هدف هم نرسيده اند ، بلكه دكتر و مهندس شدن و ... هدفي است كه از بزرگترها در ذهن بچه ها نهادينه ميشود !

هدفي نهادينه شده براي زندگي « شخصي » بهتر ، نه زندگي « اجتماعي » بهتر !!!

آيا تا به حال به اين موضوع انديشيده بوديد ؟؟؟

فرستنده : آقای رمضان قلی نژاد

گرد آوری : مرکز اطلاعات علمی و تخصصی مدیریت شهری

 
 

توسعه حمل و نقل محور

صفحه اصلی تماس با ما

All Rights Resereved For umic.ir

مشاور بازاریابی اینترنتی و سئو : گروه تخصصی مستر کاما