*** شعار ما :   ترویج تفکر علمی و تخصصی مدیریت شهری و استفاده از تجارب سایر کشورها ***

بانک اطلاعات تخصصی

عضویت در خبرنامه





Powered by WebGozar

با پر کردن فرم بالا می توانید از جدیدترین اطلاعات وبسایت مرکز اطلاعات علمی و تخصصی مدیریت شهری با خبر شوید.

آیا می دانید ؟

آیا می دانید

اولین مردمانی که سکه را در جهان ضرب زدند ایرانیان بودند .

مطالب بیشتر ...

 
هدایت به سوی عَدَم مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل

هنگامی که خانه‌ای که بیش از 30 سال عمر داشته باشد، کلنگی به شمار می رود و بدون توجه به مصالح، استحکام و معماری بنا، مجوز تخریبش صادر می‌شود تا منافع سازنده و شهرداری تامین شود، حفاظت از هویت محلات، خانه‌ها و بافت‌های تاریخی شهرها به مفهومی گنگ و تعریف نشده در ذهن مدیران شهری تبدیل می‌شود. مفهومی که در ژست‌ها و شعارهای فرهنگی به کمک آنها می‌آید اما پای عمل که می‌رسد همواره کفه پول سنگین‌تر از فرهنگ است و در نهایت تاریخ و فرهنگی که سعی در احیای آن می‌شود، نقاشی‌های شهری و پوسترهای خیابانی است که روی دیوارهای شهر جا خوش می‌کنند.

به گزارش پایگاه خبری شهر الکترونیک، محله‌هایی که تا حدود 10 سال پیش شکل سنتی، تاریخی و هویت فرهنگی خود را حفظ کرده بود، محله هدایت با محوریت خیابان هدایت (برادران شهید قائدی) بود. محله‌ای که از شمال به خیابان انقلاب، از جنوب به خیابان نگارستان، از شرق به خیابان بهارستان و دروازه شمیران و از غرب به خیابان سعدی منتهی می شود.

روند تخریب این محله در پنج سال اخیر شدت گرفته است. در این مدت، خیابان هدایت نه تنها به دلیل داشتن خانه‌های اعیانی بزرگ به بهشتی برای بساز بفروش ها تبدیل شده بلکه اغلب مغازه‌های محلی و سنتی آن که مایحتاج اهالی محل را تامین می کردند، یکی پس از دیگری تعطیل شدند تا بورس فروش قطعات و لوازم یدکی یخچال های خانگی و صنعتی تکمیل‌تر شود؛ چندان که حتی برخی خانه‌های مسکونی تخریب و تبدیل به پاساژ شدند.

در دوره قاجار و پهلوی، خانه - باغ بزرگ مخبرالسلطنه هدایت که در دوره چهار پادشاه قاجار و دو شاه پهلوی دارای مناصب بالای حکومتی از جمله مقام نخست وزیری بود، در محدوده بیمارستان امیراعلم کنونی قرار داشت که هنوز بخش‌هایی از آن باقی و در اختیار بیمارستان مذکور است. بنابراین در قدیم، حدفاصل خیابان فردوسی تا خیابان سعدی به نام «کوشک هدایت» شناخته می شد؛ تا اینکه سالها بعد فاصله خیابان‌های فردوسی تا بهارستان (چهار راه فخرآباد) به نام کوشک؛ و فاصله بین خیابان‌های سعدی و بهارستان به هدایت معروف شد.
"کوشک هدایت؛ کوشک و هدایت شد!

در دوره قاجار و پهلوی، خانه - باغ بزرگ مخبرالسلطنه هدایت که در دوره چهار پادشاه قاجار و دو شاه پهلوی دارای مناصب بالای حکومتی از جمله مقام نخست وزیری بود، در محدوده بیمارستان امیراعلم کنونی قرار داشت که هنوز بخش‌هایی از آن باقی و در اختیار بیمارستان مذکور است. بنابراین در قدیم، حدفاصل خیابان فردوسی تا خیابان سعدی به نام «کوشک هدایت» شناخته می شد؛ تا اینکه سالها بعد فاصله خیابان‌های فردوسی تا بهارستان (چهار راه فخرآباد) به نام کوشک؛ و فاصله بین خیابان‌های سعدی و بهارستان به هدایت معروف شد. هرچند در زمانی که صادق هدایت زنده بود، خیابان محل زندگی او به نام خیابان خاقانی شناخته می‌شد.

دولت‌سرای دارالخلافه ناصری

پیشینه شکل‌گیری خیابان هدایت به دوره ناصرالدین شاه قاجار و پس از سال 1284 قمری بازمی‌گردد که تهران از چهارسو گسترش پیدا کرد و در سرتاسر نوار شمالی آن محله "دولت" ساخته شد که محله دولتمردان و دولتمندان و جایگاه باغ‌ها و خانه‌های اشرافی بود و در محدوده خیابان هدایت امروزی نیز، باغ‌های بزرگی وجود داشت اما هویت یابی آن به عنوان یک خیابان،مربوط به پس از مشروطه است.

در این زمان، این نقطه از شهر به دلیل نزدیکی به ساختمان مجلس شورای ملی در میدان بهارستان دارای اهمیت زیادی بود و بسیاری از رجال سیاسی مملکت ساکن آن بودند.

محله ارامنه

در دوره پهلوی اول و احداث خیابان شاهرضا (انقلاب اسلامی) روی خندق ناصری، خیابان جنوبی آن یعنی خیابان هدایت نیز رشد کرد و سبب مهاجرت و جابه‌جایی بسیاری از ارامنه از خیابان شاپور (وحدت اسلامی) به این خیابان شد؛ مانند قنادی مینیون و برخی از تعمیرکارهای ارمنی که هنوز هم هستند.

به این ترتیب دوره شکوفایی این خیابان را می توان از دهه 20 تا قبل از کودتای 28 مرداد 1332 عنوان کرد و از اواخر دهه 50 نیز افول آن با تغییر کاربری هایی که آرام آرام رخ داد، آغاز شد.

دانه‌های گم شده

خیابان هدایت در دوره شکوفایی خود، محل زندگی بسیاری از چهره‌های سیاسی، اجتماعی و ادبی کشور بود که هنوز خانه‌ها و دفاتر برخی‌شان باقی است. مهم‌ترین این اماکن را می‌توان به ترتیب ذیل معرفی کرد:

مجله یغما: دفتر مجله یغمای حبیب یغمایی در خیابان هدایت بود.

سلطان شکلات ایران: از خیابان سعدی که بخواهید وارد خیابان هدایت شوید، مغازه سرنبش قنادی و شکلات سازی «مینیون» است که در سال 1935 توسط آقای هوسپ تر بوغوسیان تاسیس شد و از قنادی‌های معروف و محبوب تهران است.

خانه رهاوی: این خانه تاریخی که مدتی است سقف آن فروریخته در کوچه نفیسی قرار دارد و در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.

خانه سپهبد زاهدی:این خانه سالها محل زندگی ارتشبد فضل الله زاهدی عامل کودتای 28 مرداد 1332 بود و پس از پیروزی انقلاب اسلامی در اختیار جامعه روحانیت مبارز قرار گرفت. خانه زادهدی در خیابان هدایت، خیابان ظهیرالاسلام، نبش کوچه اصانلو قرار دارد.

سر در خانه صدیق اعلم: تنها چیزی که از خانه دکتر عیسی صدیق اعلم، از کارگزاران برجسته فرهنگی در دوره پهلوی برجای نمانده، سردری زیباست که جلوی آن ایستگاه اتوبوس تعبیه شده تا حتی نمای آن نیز به مرور از ذهن ها و همین طور از تاریخ حذف شود.

خیابان هدایت به دلیل داشتن خانه‌های اعیانی بزرگ به بهشت بساز و بفروش‌ها تبدیل شده است. اغلب مغازه‌های محلی که مایحتاج مردم را تأمین می‌کردند، یکی پس از دیگری تعطیل و ضمیمه بورس فروش قطعات یخچال‌های خانگی می‌شوند و برخی خانه‌های مسکونی نیز تبدیل به پاساژ شده‌اند.
خانه آیت اله سیدمحمود طالقانی:خانه آیت الله سید محمود طالقانی در خیابان هدایت، خیابان تنکابن قرار دارد و از سال 1374 به کتابخانه تبدیل شده است.

خانه ظهیرالاسلام: این خانه قدیمی به «سید زین العابدین امام جمعه» ملقب به «ظهیرالاسلام» داماد ناصرالدین شاه قاجار تعلق داشته است و آخرین بازمانده ظهیرالاسلام به نام «امیرحسین ظهیرامامی» حدود 20 سال پیش به سازمان تامین اجتماعی فروخت.

تیر 1388 شهرداری منطقه 12 تهران به بهانه رفع خطر دیوار های این خانه تاریخ را تخریب کرد. تخریب این دیوارها سبب شد تا این خانه تاریخی محلی شود برای سکونت رفتگران و کارگران خدمات شهری خبری و پس از آنها معتادان.

خانه محمدولی خان تنکابنی: محمدولی خان تنکابنی یا همان سپهدار اعظم نیز در این خیابان زندگی می کرد. او اولین نخست وزیر مشروطه بود.خیابان و حمام ولی آباد هنوز به نام او در این خیابان وجود دارد.

خانه دکتر سیاوش شقاقی:خانه دکتر سیاوش شقاقی یکی از خانه های تاریخی و اشرافی خیابان هدایت است که مدتی موزه نقاشی پشت شیشه بود اما این موزه چند سالی است که تعطیل شده است.

خانه دکتر سعید نفیسی:خانه دکتر سعید نفیسی ادیب و پژوهشگر معاصر که در شمار نسل اول استادان دانشکده ادبیات دانشگاه تهران بود، در کوچه نفیسی پلاک 57 است و این روزها به دفترکار پسرش مهندس رامین نفیسی تبدیل شده است.دکتر نفیسی در سال 1312 به این خانه نقل مکان کرد.

هنرستان هنرهای زیبای پسران: در منتهی الیه شمال شرقی کوچه تنکابن، نرسیده به پیچ شمیران هنرستان هنرهای زیبای پسران در سال 1332 تأسیس شد. این هنرستان جزء نخستین هنرستان های ایران است.

چطور همه چیز از بین می رود؟

خیابان هدایت یکی از معدود خیابان های تهران است که تا همین دهه اخیر هم هویت خود را حفظ کرده بود اما در سالهای اخیر ساکنان محل دچار مشکلاتی شده اند که فهرست وار به آنها اشاره می شود. مشکلاتی که ناشی از تبدیل یک بافت مسکونی با اصالت به یک بافت تجاری است:

1- راهبندان ناشی از تخلیه بار و بارگیری مغازه‌ها و کارگاهها

2- آلودگی بیش از پیش هوا و سر و صدای زیاد حتی در ساعات پایانی شب

3- کمبود مغازه‌هایی چون نانوایی ، بقالی، میوه فروشی که مایحتاج مردم را می فروشند و تبدیل آنها به مغازه‌های فروش قطعات و لوازم یدکی یخچال

4- خالی از سکنه شدن محله به خاطر تبدیل خانه‌های مسکونی به انبار.

5- تخلیه زباله مغازه‌ها در جوی‌های آب و پیاده روها که موجب ازدیاد موش‌های محله شده است؛ موش‌هایی که به خانه‌ها نفوذ و ساکنان را عاصی کرده‌اند.

6- تعریض کوچه های باریک منتهی به خیابان هدایت که به دلیل رفت و آمد هر روزه موتورسواران و خودروها به خاطر فرار از دوربین های طرح ترافیک آسایش را از ساکنان سلب کرده است.

7- تخریب خانه های قدیمی محله و ساخت آپارتمان های پنج طبقه و بیشتر - خصوصا در کوچه‌های کم عرض- که علاوه بر اشراف به خانه و حیاط همسایه‌ها، محله را شلوغ کرده است.

 

www.ecnn.ir
ترانه تیموری

 
کلانشهرهای جهان چگونه آلودگی هوا را شکست دادند مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل

پرنده‌هایی که مُرده از آسمان به زمین می‌افتند، شهری که تابوت‌ها در آن تمام شده‌اند، گلفروش‌هایی که دیگر گلی برای عزاداری ندارند و خیابان‌هایی که در آن مردمان ماسک‌زده همدیگر را به خاطر دود نمی‌توانند ببینند و چهره دوستانشان را تشخیص دهند؛ این حرف‌ها و تعریف‌ها مربوط به فیلمی ترسناک و تخیلی نیست.

همه اینها واقعیتی است که شهرهای بزرگی در جهان به خاطر آلودگی هوا با آن مواجه شده‌اند و روزگاری این جملات هر کدام تیتر روزنامه‌های کشوری در جهان بوده است؛ واقعیت تلخی که بالاخره کشورها را مجبور کرد که فکری به حال آلودگی هوای شهرها بکنند تا برای نجات مردمی که بعد از مدت‌ها سرفه و خس‌خس سینه به بیماری‌های مختلف مبتلا می‌شدند و کم‌کم جانشان را از دست می‌دادند کاری شود. خیلی از کشورهای جهان سال‌ها پیش فهمیدند که باید با مدیریت واحد، کاری برای مقابله با گسترش آلودگی هوا کنند که شهرهایشان جایی برای زندگی باشد نه برای مرگ. مشکل آلودگی هوا مسئله‌ای مختص به منطقه‌ای خاص در جهان نیست؛ همه کشورها به نسبت خودشان با آن دست‌و‌پنجه نرم کرده‌اند. هنوز هم ساکنان شهرهای زیادی در جهان با گرفتاری آلودگی هوایی که باید تنفس کنند مواجه هستند اما شهرهایی هم در جهان وجود دارند که توانسته‌اند اوضاع را بهتر کنند تا از گروه مناطق آلوده و خطرناک برای زندگی خارج شوند.

حدود 60سال قبل روزنامه‌های لندن به‌دلیل «مه‌دود» عظیمی که این شهر را فرا گرفته بود نوشتند: مأموران کفن و دفن از تمام‌شدن تابوت‌ها خبر داده‌اند و همه گل‌های گلفروشان فروخته شده است. ۱۳هزار نفر در این مه‌دود مرگبار به‌علت عوارض تنفسی جانشان را از دست دادند. آن زمان بود که مسئولان این کشور به‌خودشان آمدند که باید کاری انجام دهند. مسئولان شهری می‌دانند که مانند هر بحران و بیماری دیگری، حل و جراحی این مشکل حتما درد و عوارض جانبی دارد اما چه چیزی از جان مردم و ساکنان شهری می‌تواند مهم‌تر باشد؟ چیره شدن بر مشکل آلودگی هوا اقدامی نیست که در جهان تجربه نشده باشد. نمونه‌های بارز آن که درس‌هایی از مدیریت و برنامه‌ریزی و اقدام برای بهبود شرایط در خود دارد، در سال‌های گذشته در جهان تجربه شده‌است. شهرهای زیادی در جهان از جمله در اروپا و آمریکا بوده‌اند که سال‌ها قبل نفس کشیدن در آن سخت بوده و حالا اما با اقدامی جدی و هماهنگ جایی بهتر برای زندگی هستند و دیگر آن مشکلات قدیم را ندارند. دیگر هیچ‌کس برای رفع آلودگی هوا در جهان منتظر باران (مانند یک مسکن موقت) نمی‌ماند. درد آلودگی هوا مسئله‌ای نیست که بتوان موقت از آن گذشت و ریشه‌های رشد آن را به حال خودش رها کرد. نگاهی به تجربه دیگر کشورها و شهرهای جهان نشان می‌دهد که می‌توان گره آلودگی را با روش درست و برنامه‌ریزی باز کرد. شهر بیمار آنقدر حالش بد است که نیاز به جراحی دارد. این تومور بدخیم باید از بدن این شهر جدا شود تا صدای خنده بچه‌ها جای خس‌خس سینه‌ها و سرفه‌های خشک عابران را بگیرد. شهری که پرنده‌هایش به خاطر آلودگی هوا مُرده از آسمان به زمین می‌افتادند حالا آسمانی آبی دارد.

لندن؛ زمانی که چشم، چشم را نمی‌دید

با آلودگی شدید هوای شهرهای بزرگ دیگر دیدن مردم ماسک زده در آنها عادی شده است. در کشوری مانند چین که آلودگی هوایش مانند جمعیتش رکورددار است، دیگر ماسک جزو لوازم همیشگی همراه مردم است. حدود 60 سال قبل اما لندن هم وضعیتی مشابه و حتی بسیار بدتر از جایی مانند پکن امروز داشت. در زمستان سال۱۹۵۲ پایتخت انگلیس را مه عظیمی فرا گرفت که به خاطر آلودگی هوا کاملا سمی بود. ورود جریانی از هوای سرد باعث شد تا با پدیده وارونگی هوا در زمستان آن سال این مه دود مرگ بیشتر از ۱۳هزار نفر را رقم بزند.

این مه‌دود مرگبار حدود یک هفته شهر را فرا گرفت و آلودگی در حدی بود که پلیس خودروها را به زور از خیابان‌ها خارج می‌کرد. تصاویر آن زمان را اگر مرور کنید یاد حال و روز این روزهای خیلی از شهرهای جهان می‌افتید. روزنامه دیلی‌تلگراف درباره آن روزها نوشته است که مقام‌های کشور وقتی رسانه‌ها از تمام شدن تابوت در شهر خبر دادند به فکر چاره‌ای برای این بحران افتادند.

یکی از شاخص‌های آلودگی هوا که نشان‌دهنده میزان ذرات معلق در هوا با قطر 2/5میکرون یا کمتر است در آن روزهای لندن به ۱۶۰۰ رسید. مه‌دود سمی لندن به خاطر سوزندان زغال سنگ در کارخانه‌های صنعتی، اجاق‌های آشپزی خانه‌های لندن و خودروهای سواری بود.

مسئولان آن زمان از اهالی لندن خواستند درصورت امکان روزهای تعطیل آخر هفته خود را به جاهایی بروند که هوای آن تمیز است. آن اتفاق اما باعث شد تا بالاخره پس از بحث‌های مختلف در سال۱۹۵۶ «لایحه هوای پاک» در پارلمان به تصویب برسد تا تلاش‌ها برای مقابله با این مشکل منسجم شود. این قانون سوزاندن زغال سنگ در منازل را محدود کرد و به موجب آن، کارخانه‌ها به مناطق اطراف و دور از شهرها منتقل شدند. حالا افرادی که می‌خواهند با خودرو وارد مناطق مرکزی لندن شوند باید هزینه‌ای سنگین را به‌عنوان عوارض پرداخت کنند. این هزینه به‌قدری است که اکثر مردم وسایل نقلیه عمومی را که راحت در دسترس هستند ترجیح می‌دهند. همین اقدام باعث کاهش چشمگیر حجم ترافیک و افزایش سرعت متوسط خودروها در مناطق مرکزی شد و آلودگی را کم کرد. برای تولید‌کنندگان خودرو در چارچوب برنامه‌های اتحادیه اروپا مقررات سختی درنظر گرفته شد تا خودروهایی مناسب با سوخت پاک تولید کنند. تعویض وسایل نقلیه آلاینده از جمله اتوبوس‌ها با اتوبوس‌های با گنجایش بیشتر و آلایندگی کمتر نیز از جمله برنامه‌های اجرا شده در لندن است.

استفاده از ماشین‌های فشرده‌کننده گرد و خاک هم یکی از راهکارهایی است که از طریق آن مانع از ورود گرد و خاک سطح خیابان‌ها به هوای شهر شده‌اند. استاندارد سوخت اروپا هم که دیگر مشهور است: یورو 1 (1993) برای خودروهای سواری و تراکتورهای سبک، یورو 2 (1996) برای موتور‌سیکلت،یورو 3 (2000) برای موتور‌سیکلت، یورو 4 (2005) برای همه وسایل نقلیه، یورو 5 (۲۰۰۸) و یورو 6 (2014) برای سواری‌های سبک و وسایل تجاری. لندن یکی از پرجمعیت‌ترین شهرهای اروپاست. با این اقدام‌ها آلودگی هوای این شهر نسبت به دهه‌های گذشته به‌مراتب کمتر شده و مردم هوای تمیزی‌تری را تنفس می‌کنند. هر چند هنوز هم تلاش‌ها در این رابطه ادامه دارد.

مکزیکوسیتی؛ الگوی موفق مبارزه با آلودگی هوا

مکزیکوسیتی به‌عنوان یکی از موفق‌ترین شهرهای دنیا در مقابله با آلودگی هوا شناخته می‌شود. سال۱۹۹۲ سازمان ملل این شهر را به‌عنوان آلوده‌ترین شهر جهان معرفی کرد. مشهور بود که در این شهر به خاطر آلودگی هوا پرنده‌ها هنگام پرواز می‌میرند و روی زمین می‌افتند. در سال1990، 330 روز شاخص آلاینده‌ها در این شهر بالاتر از حد استاندارد بود. امروزه اما با اجرای برنامه‌های منسجم مقابله با آلودگی هوا دیگر نام این شهر حتی در میان ۱۰ شهر اول آلوده جهان به چشم نمی‌خورد. این کلانشهر 20 میلیون نفری که پرجمعیت‌ترین ‌شهر در نیم‌کره غربی زمین است، نمونه موفق مقابله با آلودگی هواست.

کیفیت نامطلوب سوخت و خودروهای فرسوده از مهم‌ترین دلایل آلودگی هوای مکزیکوسیتی بود. دولت مکزیک با سرمایه 9/3 میلیارد دلار پالایشگاه‌هایی برای تولید سوخت مناسب(با میزان گوگرد پایین) راه‌اندازی کرد. اصلاح کیفیت بنزین را می‌توان مهم‌ترین سیاست دولت مکزیک در مهار آلودگی هوای مکزیکوسیتی دانست.

مقام‌های شهری با الگو گرفتن از اتوبوسرانی سریع در پایتخت کلمبیا، نوعی سیستم اتوبوسرانی به نام «متروباس» راه انداختند که علاوه بر افزایش حجم مسافران در اتوبوس، آلودگی بسیار کمتری دارد. در این طرح اتوبوس‌های فرسوده و کوچک با سرمایه‌گذاری سریع با اتوبوس‌های جدید با حجم مسافر بیشتر تعویض شدند. کارخانه‌ها و مراکز صنعتی مجبور شدند که حومه شهر را ترک کنند و به مناطق دورتر بروند. با پرداخت وام، خودروها و تاکسی‌های فرسوده با روالی منظم تعویض شدند. متروی مکزیکو‌سیتی خیلی سریع با کمک الزامی همه بخش‌ها راه‌اندازی شد که حالا ۱۲ خط دارد. با توجه به سهولت استفاده از وسایل حمل‌ونقل عمومی مردم تشویق شدند تا کمتر از خودروهای شخصی استفاده کنند.

۵ میلیون خودرویی که در آن روزها در شهر تردد می‌کردند، براساس قانون یک روز در هفته در خانه‌ها و پارکینگ‌ها ماندند. مقام‌های دولتی در سال‌های گذشته هم در تلاش برای جایگزینی اتوبوس‌های هیبریدی بوده‌اند. شهروندان مکزیکوسیتی در سال۱۹۹۹ تنها ۸ روز هوای سالم تنفس کردند. شمار روزهای پاک در این کلانشهر ۲۰ میلیونی در سال۲۰۱۲ اما به ۲۳۷ رسید.

اگر بخواهید خلاصه ماجرا را بدانید، مقام‌های دولت مکزیک این راهکارها را منسجم و سریع پیاده کرده‌اند: کاهش استفاده از خودروهای شخصی، بهبود کیفیت خودروها، گسترش سیستم نقلیه عمومی و اصلاح کیفیت بنزین. آنطور که آمار و ارقام نشان می‌دهد با برنامه‌های اجرا شده مکزیکوسیتی توانسته میزان آلاینده‌های هوا را حداقل به نصف برساند. مردم این شهر حالا راحت‌تر نفس می‌کشند و پرنده‌ها در آسمان به جای مردن، پرواز می‌کنند.

نیویورک و لس‌آنجلس؛ درس گرفتن از اروپا

پس از تصویب قانون هوای پاک در انگلیس، مقام‌های آمریکایی هم در همان زمان به فکر افتادند تا فکری به حال آلودگی هوای شهرهای بزرگ خود بکنند؛ به‌ویژه در نیویورک، آلودگی هوا یک مشکل جدی بود. در سال۱۹۶۳ مه‌دود مرگبار ناشی از وارونگی هوا باعث مرگ 200 نفر شد. در سال ۱۹۶۶ هم 168 نفر دیگر به خاطر بیماری‌های ناشی از تنفس هوای آلوده جانشان را از دست دادند. این مسائل باعث شد تا کنگره آمریکا لایحه هوای پاک را به تصویب برساند؛ قانونی که برای اجرا نیاز به تاسیس سازمان حفاظت از محیط‌زیست آمریکا (EPA) داشت.

نیویورک با مشکلات آلودگی هوا که گفته شد یکی از موارد مورد توجه اجرای قوانین جدید بود. مقامات شهری نیویورک برای کاهش میزان آلودگی هوا با اعمال قانون، استفاده از سوخت‌های پاک‌ را اجباری کردند. هیچ راننده‌ای حق ندارد بیش از یک دقیقه در نزدیکی مدارس، خودروی خود را بدون حرکت روشن نگه‌دارد. رانندگان درصورت نقض این قانون مجبور به پرداخت 350دلار جریمه می‌شوند. مایکل بلومبرگ، شهردار نیویورک که به تازگی و بعد از 12سال حضور در این سمت، جایش را به شهردار جدید این شهر داده در یکی از آخرین سخنرانی‌هایش اعلام کرد که حالا نیویورک تمیزترین هوا را در ۵۰سال گذشته دارد. در سال۲۰۰۵ خودروهای دیزلی مجبور شدند که از سوخت جدید با گوگرد کم استفاده کنند. سرویس‌های مدرسه‌ها از جمله این خودروها بودند. با تسهیل حمل‌ونقل عمومی در سال‌های گذشته میل به خرید اتومبیل شخصی در میان ساکنان نیویورک نسبت به سال 2007 نزدیک به 23‌درصد کم شده و دی‌اکسیدگوگردی که ماشین‌ها تولید می‌کنند نسبت به سال2008 بیش از 69‌درصد کاهش پیدا کرده است.

شهرداری نیویورک که مدیریت متمرکز و مسئولیت واحد مقابله با آلودگی هوا را بر عهده دارد در وب‌سایت خود اعلام کرده که با سیاست سختگیرانه استفاده از خودروهای استاندارد، سوخت مناسب و بهبود عملکرد موتورها توانسته موفقیت چشمگیری به دست آورد. نیویورک حالا بزرگ‌ترین ناوگان اتوبوسرانی هیبریدی در آمریکا را دارد و نخستین شهری است که تاکسی‌های هیبریدی در آن فعالیت می‌کنند. استفاده از سوخت‌های جایگزین یکی از محورهای اصلی فعالیت شهری نیویورک است و خودروهای شخصی مقام‌های دولتی هم در این راستا تغییر کرده است.

خودروی هیبریدی، خودرویی است که برای حرکت کردن از ترکیب 2یا چند منبع سوختی مجزای قدرت استفاده می‌کند. در بیشتر موارد از این نام در اشاره به‌خودروی برقی دوگانه‌سوز استفاده می‌شود که در سیستم پیشرانه آنها یک موتور احتراق داخلی (معمولاً بنزینی) در کنار یک یا چند موتور الکتریکی قرار دارد. در نیویورک بیشتر از ۲هزار تاکسی هیبریدی مشغول به فعالیت هستند. همچنین تلاش گسترده‌ای برای عرضه سوخت مناسب و با میزان آلاینده‌های کم صورت گرفته است.

در لس‌آنجلس هم به‌عنوان یکی دیگر از شهرهای بزرگ آمریکا اقدام‌های مشابهی برای مقابله با آلودگی هوا و کنترل آن صورت گرفته است. در دهه ۱۹۷۰ میلادی، شهرداری لس‌آنجلس یکصد بار در سال در مورد وجود آلودگی شدید هوا، مه‌دود و وارونگی به شهروندان هشدار داده بود. نیاز به این هشدارها پس از سال۲۰۰۰ از میان رفته است. مقام‌های نیویورک گفته‌اند می‌خواهند تا سال ۲۰۳۰ این شهر را به‌عنوان نمونه‌ای موفق در مقابله با آلودگی هوا تبدیل کنند.

منبع : http://www.hamshahrionline.ir/details/245402

 
شهرداريهاي ايران و جهان مشاهده در قالب PDF چاپ فرستادن به ایمیل
 


 

توسعه حمل و نقل محور

صفحه اصلی تماس با ما

All Rights Resereved For umic.ir

مشاور بازاریابی اینترنتی و سئو : گروه تخصصی مستر کاما