توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانیحمل و نقلشهرسازي

TOD یک سیاست فراگیر توسعه شهری و منطقه ای و حتی ملی و سراسری است

همانگونه که دوستان و استادان ارجمند بیان داشته اند به موضوع TOD از جهات مختلف میتوان پرداخت که هر یک در جای خود مهم وقابل توجه است.
زاویه ای که توجه اینجانب را بیشتر جلب نموده قابلیت TOD بعنوان یک سیاست فراگیر توسعه شهری و منطقه ای و حتی ملی و سراسری در پاسخگویی به نیازها و معضلات جاری و اساسی توسعه شتابان شهرنشینی در کشور عزیزمان است. شاید چنین گستره ای مد نظر یا لااقل در اولویت منظور طراحان و مبتکران نامدار دهه های اخیر جهان شهرسازی و توسعه شهری نبوده باشد.
در ماه های پر تب و تاب اخیر واژه ها و عبارات “حاشیه نشینی”، “گسست اجتماعی”، “معضلات امنیتی” و “زیست محیطی “، و مسایل اقتصادی و اشتغال را بیشتر شنیدیم.
توجه به برقراری ارزش والای “شمول اجتماعی و اقتصادی” که زمینه ساز احساس عدالت و انصاف و هم پیوندی جامعه است نیازمند فراهم شدن بستر کالبدی مناسب در عالم واقع در جای جای سرزمین است.
در عمل چنین اتفاقی با برقراری اتصالات یکپارچه کارامد، امن و مناسب و البته یکپارچه در سه سطح ۱ سراسری (مانند قطارهای پرسرعت)، ۲ منطقه ای (شبکه ریلی منطقه شهری که محدود به مرزهای شهری و استانی نشود) و ۳ شهری یا محلی (که ریلی سبک و سنگین و اتوبوس برقی، اتوبوسرانی و غیره را در بر میگیرد) روی خواهد داد. بدیهی است توسعه نیز تا حد امکان بر این شبکه سه سطحی استوار خواهد بود.
متاسفانه قانون موجود محدود کردن برخورداری شهرها از سامانه های ریلی هر روز که میگذرد ضرر و زیانهای سنگینی متوجه کشور مینماید. بجای اینکه یک کریدور حمل و نقل انبوه در شهرهای کوچکتر و در حال رشد کشور پیش بینی کنیم و با هدایت و برنامه ریزی توسعه کاربریهای جذاب را در محدوده ایستگاه های ان شکل دهیم اصرار داریم شهر ها اول به استانه جمعیت میلیونی برسند؛ انگاه که با توسعه نا کارامد خودرو محور همه راههای تنفس شهر بسته شد میگوییم خوب حالا شما واجد شرایط برقراری مترو سبک یا سنگین هستید. ( در خصوص کریدور انحصاری حمل و نقل عمومی ارتقا پذیر که میتواند با اتوبوسرانی شروع و به سیستم ریلی مناسب در افق زمان بیانجامد جداگانه مطالبی بیان نموده ام)
بنابر این اینجانب نیز اولا ت ا د را تمام حمل ونقل نمیدانم ام اعتقاد دارم حتما در شرایط جغرافیایی، اقلیمی و جمعیتی (تراکم بالای جمعیت) و اقتصادی کشور ما این سیاست سه سطحی بایستی محور باشد و بقیه سامانه حمل ونقل مسافری در جایگاه مکمل و پر کننده خلا های این سیاست قرار گیرد. ثانیا TOD به درستی یک سیاست توسعه است که البته به حمل و نقل عمومی انبوه اتکا دارد. اما در دیدگاه این حقیر با توسعه حمل و نقل محور متفاوت است.

مهندس حميد سيادت موسوي

 

منبع: پرتال TODIran

مطلب قبلی

توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی (TOD) چیست؟

مطلب بعدی

حرکت به سمت سامانه های حمل و نقل هوشمند: از کالسکه تا ITS

PMT

PMT

بدون دیدگاه

ارسال پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *